Agricola deed onderzoek naar de toegenomen paardenhouderij in Nederland. ‘Ondanks een recent ingevoerd registratiesysteem is niet bekend hoeveel paarden er in Nederland zijn. Schattingen gaan uit van 400.000 paarden en pony’s en ongeveer 80.000 paardenhouders. Ten opzichte van 1990 betekent het een verdubbeling van het aantal paarden. Hobbymatige houders, dus burgers met een of enkele paarden, vormen verreweg de grootste groep. Slechts vijf à tien procent van de paardenhouders is professioneel ondernemer.’

De groei van de paardenhouderij en de daarbij horende verrommeling van het landschap roept volgens Alterra steeds meer maatschappelijke weerstand op. Anderzijds wordt de paardenhouderij vaak opgevoerd als een kansrijke nieuwe economische drager voor het buitengebied. Volgens Agricola past dit binnen de gedachte van de terugtredende landbouw en de transformatie van het agrarische productielandschap naar een consumptielandschap, waarin toeristisch-recreatieve behoeften steeds zwaarder gaan wegen.

Over het algemeen speelt de verpaarding het sterkst in kleinschalige gebieden op zandgronden en in stadsranden. Van een aantal gemeenten op de Veluwe is bekend dat zij een specifiek paardenbakkenbeleid hebben opgesteld. Andere gemeenten passen een ruimtelijk zonering toe waardoor op bepaalde delen van het grondgebied wel paarden mogen lopen maar geen voorzieningen mogen worden aangelegd. Agricola: ‘Een vergaande maar kansrijke vorm van zonering lijkt mij de ontwikkeling van paardenwoonwijken. Op een aantal plaatsen in het land worden plannen gemaakt voor de aanleg van een wijk voor paardenliefhebbers. Onder de noemer thematisch wonen is dit verschijnsel komen overwaaien uit de Verenigde Staten en wordt het mogelijk een nieuwe trend in Nederland. Mocht de populariteit van de paardensport verder groeien dan is het een interessante benadering om de hobbymatige paardenhouderij enigszins te beteugelen.’

Informatie: www.alterra.wur.nl