In de kustduinen van België en Noord-Frankrijk onderzochten wetenschappers de effecten van begrazing door grote grazers op de plantenrijkdom en -diversiteit. Op een zure grond bleek die rijkdom af te nemen, terwijl op een minder zure grond juist meer variatie aan plantensoorten ontstond. De onderzoekers wijten dat effect aan de afnemende groei van de biomassa in een zure omgeving.
De zuurgraad is niet allesbepalend. Begrazing heeft, ongeacht de zuurgraad, een positief effect op het voorkomen van zeldzame plantensoorten, ontdekte de onderzoekers. En op een kleiner schaalniveau (25 bij 25 centimeter) bleek de begrazing wel een grotere plantenrijkdom op te leveren. Bij onderzoek naar een groter oppervlak (acht bij acht meter) was de zuurgraad een sterk bepalende factor.
De onderzoekers publiccerden hun onderzoeksresultaten in Biological Conservation.

Engelse onderzoekers vergeleken veertig plekken waar aan het herstel van kalkhoudende graslanden gewerkt wordt, met veertig referentiegebieden waar nog oude kalkhoudend grasland aanwezig is. De herstelwerkzaamheden worden veelal betaald via subsidiepakketten voor agrarisch natuurbeheer. Het onderzoek van de Engelsen bevestigd wat al eerder bleek, namelijk dat deze vormen van beheer nauwelijks resultaten opleveren.
Het duurt erg lang voordat de gerestaureerde graslanden op de oude graslanden beginnen te lijken. De onderzoekers vonden er wel bewijzen voor dat er na een lange periode meer overblijvende planten in de graslanden stonden en dat er meer planten groeien in de rotsachtige stukken in de graslanden - beide kenmerken van oude graslanden. 'Succesvol herstel van kalkhoudende graslanden is mogelijk', schrijven de onderzoekers, 'maar het proces is langzaam.'
De onderzoekers ontdekten verder dat het gebruik van soortenarme zaadmengsels voor het herstel contraproductief werkt. Het gebruik van soortenrijke zaadmengsels kan volgens hen voorkomen dat zich soortenarme vegetaties vestigen in de graslanden. Daarnaast stellen ze voor om het herstel van kalkhoudende graslanden te concentreren in gebieden waar de hoeveelheid fosfaat in de bodem het minst is en die bovendien grenzen aan plekken met oud kalkhoudend grasland, zodat de zadenbronnen dichtbij zijn.