nieuws
5 NOVEMBER 2009
Duinen geen eenheidsworst
De plantengroei van de Nederlandse duinen dreigt een saaie eenheidsworst te worden. Terwijl deze in aanleg een grote variatie vertoont, die samenhangen met verschillen in de samenstelling van het duinzand. In het duinbeheer moet daarom meer oog zijn voor maatwerk. Dat stelt Anton van Haperen in zijn proefschrift.
foto: Wilma van der Loo
De verschillen in de plantengroei van de Nederlandse kalkrijke duinen zijn bekend sinds de eerste helft van de vorige eeuw. Toch wordt deze plantengroei meestal nog over één kam geschoren, als het zogenoemde renodunaal floradistrict. Volgens van Haperen is dat niet juist.
De verschillen tussen de duinbegroeiing op Walcheren en Schouwen enerzijds en Goeree, Voorne en de Hollandse vastelandskust anderzijds kunnen bijvoorbeeld worden verklaard door de geologische geschiedenis en de stromingspatronen langs de kust. Ook de mens speelt een belangrijke rol. Tot halverwege de 18e eeuw vertoonde het duingebruik weinig variatie. Daarna gingen zich grote verschillen voordoen. Bovendien werden met de kustverdediging in Zuidwest-Nederland grote delen van de stuivende duinen vastgelegd, waardoor uigte en struweel de overhand kregen, terwijl veel kenmerkende duinplanten en –dieren voor hun voortbestaan afhankelijk zijn van pionierstadia en open, weinig begroeide landschappen. Naast oog voor de verschillende uitgangssituaties en maatwerk in beheer, is dan ook herstel van de kust- en duindynamiek een voorwaarde voor de instandhouding van de gevarieerde plantengroei van het duinlandschap.
Het mysterie grote modderkruiper